2021-04-16-RectorKuipers_Roepingenzondag-1536x877

Video katholiekleven.nl over roeping: ‘Onzekerheid hoort er een beetje bij’

Dit jaar is het motto van Roepingenzondag 25 april: Wees niet bang, kom dichterbij. In een video-interview op katholiekleven.nl vertelt Patrick Kuipers (foto), rector van het Ariënsinstituut, waarom dit een belangrijk en relevant thema is.

“Als jonge mensen een roeping ervaren, geeft dat vaak ook iets van schroom, angst misschien, of onzekerheid. We willen met dit thema duidelijk maken: dat hoort er eigenlijk een beetje bij, maar laat dat niet overheersen. Wees niet bang, kom dichterbij, zet de stap en ga in gesprek.”

Patrick Kuipers is rector van het Ariënsinstituut (aartsbisdom Utrecht) en voorzitter van het landelijke roepingen overleg (IRO). Hij vertelt over Mozes en het brandende braambos in het boek Exodus: “God spreekt tot Mozes, maar die is bang en hij weet niet wie het is die tot hem spreekt. God zegt hem dan: Wees niet bang, kom dichterbij.”

Verschillende wegen

Zelf wist rector Kuipers al heel jong dat hij priester wilde worden. “Ik heb het gevoel dat het tegenwoordig vaak anders loopt”, vertelt hij. “De vanzelfsprekendheid om vanuit je jeugd, heel traditioneel zou ik haast zeggen, terecht te komen op de priesteropleiding, dat is niet altijd zo. Je ziet verschillende wegen. Je merkt dat God met ieder een andere weg gaat en met ieder een plan heeft en dat het ook nooit te laat is om je roeping op het spoor te komen.”

Het IRO (interdiocesane roepingen overleg) is een samenwerking van de bisdommen en de religieuzen. Voor Roepingenzondag werden posters en gebedsprentjes verspreid. Kijk voor meer informatie ook op www.roepingenzondag.nl.

Kijk de video op katholiekleven.nl

 

Emmaus DSC_3334

Preek voor de 3de zondag van Pasen 2021 Cenakelkerk

Preek voor de 3de zondag van Pasen 2021                                                                        Herwi Rikhof

Hand. 3,13-15.17-19 / Lc. 24,35-48

 

Inleiding
In de verhalen na de verrijzenis gaat het om verschillende zaken. Om geloof, zoals vorige week toen we het verhaal van Thomas hebben gehoord die alleen maar wilde geloven als hij de wonden in de handen voeten en zijde kon zien en ze kon voelen. Of om bekering zoals op Paasmorgen toen we het verhaal van Maria Magdalena gehoord of gezien hebben die zich twee keer omkeert.

Ook vandaag horen we geloof en bekering terug in het evangelie, en ook dat zien van de wonden. Maar vandaag komen we ook een element tegen dat in die andere verhalen niet zo duidelijk naar voren komt, namelijk dat de verrezen Heer zijn leerlingen de Schriften uitlegt. Dat gebeurt ook onderweg naar Emmaus, het verhaal dat voorafgaat aan het gedeelte dat we straks gaan horen. De evangelielezing straks begint er zelfs mee: de twee leerlingen die terug gekomen zijn uit Emmaus en hun verhaal doen en dan komt Jezus binnen komt en wenst hen vrede. Het verhaal van de Emmausgangers staat als een soort stripverhaal in onze sacramentskapel afgebeeld. In de kapel van paasavond vertellen die twee Emmausgangers aan de anderen wat er gebeurd is, komt Jezus binnen en wenst zijn leerlingen vrede. Piet Gerrits heeft die groet zelfs geschilderd.

Elke zondag vieren we Pasen en elke zondag lezen we uit de Schrift. Ik heb op de eerste zondag van de veertigdagentijd gezegd dat ik altijd een onderscheid maakt tussen de Bijbel en H. Schrift en heb aan dat onderscheid twee verschillende manieren van lezen gekoppeld. Met de Bijbel heb ik verbonden dat je de tekst – min of meer – wetenschappelijk leest, met historische informatie – het gaat ten slotte om teksten van lang geleden – en dat je de teksten zorgvuldig leest – wat voor soort tekst is dit, een verhaal en wat voor soort verhaal of een betoog of een lied, een gedicht. Aan de Schrift heb ik gekoppeld dat we een stap verder gaan, dat we op basis van die ‘Bijbelse’ lezing verbanden leggen dwars door die verschillende boeken heen, dwars door de Wet, Mozes, de Profeten, de evangelies en de brieven heen, dwars door de eeuwen heen en dat we die teksten lezen als Woord van God en dat we die teksten over anderen uit het ver verleden lezen als teksten over ons hier en nu.

Elke zondag vieren we Pasen maar vooral in deze tijd – dat zeg ik straks ook in de prefatie, maar vooral in deze tijd. Na het evangelie wil ik stil blijven bij dat element uit de Paasverhalen dat we elke zondag in praktijk brengen: lezen in de H. Schrift en luisteren naar Gods woord.

 

Preek
‘Hier sta ik, ik kan niet anders’. De afgelopen week was het 500 jaar geleden dat Maarten Luther in een vergadering in Worms, een rijksdag, ten overstaan van keizer Karel V en andere wereldlijke en geestelijke hoogwaardigheidsbekleders zich moest verdedigen. Luther was in de kerkelijke ban gedaan en nu moest de keizer dat bevestigen met alle gevolgen vandien: arrestatie en executie. Of Luther toen echt gezegd heeft ‘hier sta ik, ik kan niet anders’, wordt door historici betwijfeld, maar zoals dat bekende Italiaanse gezegde luidt: als het niet waar is, is het toch mooi bedacht. De professor die op de radio het belang van dat gebeuren 500 jaar geleden uitlegde, verwees natuurlijk naar de stellingen van Luther over de aflaten en over het financiële spel dat daarmee gespeeld werd, verwees ook naar de opkomst van de boekdrukkunst waardoor, net als nu via de sociale media, ideeën in een keer veel sneller verspreid konden worden. Ze noemde ook de politiek: allerlei vorsten die de macht van de keizer wilden indammen en Luther gingen steunen.

Ze noemde niet echt nadrukkelijk iets waar Luther ook voor pleitte en dat door de boekdrukkunst ook reëler geworden was als daarvoor: het lezen van de H. Schrift. Luther heeft later niet voor niets de Schrift vertaald en zo beschikbaar gemaakt voor iedereen die kon lezen. Het is dat element, het belang van het lezen van de Schrift, het luisteren naar het Woord van God dat het Tweede Vaticaans Concilie heeft opgepakt en dat ook verwerkt is in de hervormingen van de liturgie na het concilie. Dat wij vandaag als eerste lezing uit de Handelingen van de Apostelen lezen, een groot gedeelte van psalm 4 horen en uit het evangelie van Lucas lezen heeft met die hervormingen te maken. De Schrift, en wel de rijkdom van de Schrift heeft een grotere en belangrijkere plaats gekregen in onze liturgie.

Als ik een persoonlijke noot mag invoegen: door de centrale plaats van de Schrift in de theologie – ook een resultaat van het Tweede Vaticaans Concilie – ben ik theologie blijven studeren en nu ik bijna elk weekend hier ook de taak heb de Schrift uit te leggen ontdek ik keer op keer iets van de rijkdom van het Woord van God. Dat betekent niet dat ik alles begrijp, of alles duidelijk vind.

Neem nu het evangelie van vandaag. Zeker op het eerste gehoor zit dat vol ongerijmdheden: Jezus verschijnt met een verheerlijkt lichaam, maar wel met vlees en botten. Jezus verschijnt met een verheerlijkt lichaam en toont zijn handen en voeten met alle tekenen van het lijden en dood. Jezus verschijnt met een verheerlijkt lichaam en eet wat geroosterde vis. Maar dit soort ongerijmdheden leiden er dan niet toe om zo’n tekst direct maar weg te doen als dom of onbegrijpelijk: zo’n tekst zet mij aan tot herlezen en nog eens herlezen, tot nadenken. Vaak, niet altijd, leidt dat tot begrip. Met dat verhaal van Thomas van de vorige week uit het evangelie van Johannes in mijn achterhoofd, zie ik dat de evangelist Lucas hetzelfde wil vertellen, maar dat op een ander manier doet: dat de verrezen Heer de gekruisigde is, dat de verrijzenis niet het lijden weggedaan heeft, maar opgenomen heeft, een plaats gegeven heeft. En wat Lucas en Johannes zeggen, zegt Paulus weer anders wanneer hij aan de christenen van Korinthe schrijft dat hij een gekruisigde Christus verkondigt, voor Joden een aanstoot, voor heidenen een dwaasheid (I Kor 1,23)

Dat ik keer op keer de rijkdom van de Schrift ontdek, betekent ook niet dat ik het met alles eens ben. Er staan teksten in de Bijbel die om het maar scherp te zeggen, niet passen in de Heilige Schrift. En dat brengt mij tot dat element uit de paasverhalen dat vandaag eruit springt: Jezus die zijn leerlingen de Schrift uitlegt.

Lucas noemt in het gedeelte dat we gehoord hebben niet alleen de Wet en de Profeten maar ook de Psalmen. Een driedeling die recht doet aan de volle breedte van de Schrift. Niet alleen de Wet en de Profeten, ook de Geschriften die vaak later zijn dan de Wet en de Profeten maken deel uit van wat wij gewoon zijn te noemen het Oude Testament. De Geschriften zijn teksten waarin soms heel persoonlijke gevoelens en gedachten verwoord worden, onbegrip dat het de goeden slecht gaat en de slechten goed, vragen naar het waarom, worstelingen met kwaad bij anderen en bij zichzelf, klachten over onrecht. En, klachten tegen God: ‘Mijn God, mijn God waarom hebt u mij verlaten?’. Misschien dat Lucas hier met opzet de Psalmen noemt, omdat Jezus precies die psalm op het kruis bidt en met die hartverscheurende klacht op de lippen sterft.

Hoe dan ook: Jezus legt vandaag aan zijn leerlingen de Schriften uit, en dat betekent voor ons christenen dat wij de Bijbel lezen door zijn ogen, door zijn doen en laten en dat wij zó de Bijbel de Heilige Schrift laten worden. Jezus’ spreken over God als Vader, als barmhartige Vader, zijn parabels over het koninkrijk, zijn zaligsprekingen, zijn omgang met vrouwen en mannen, die onbegrip bij de Schriftgeleerden oproept, zijn lijden, sterven en verrijzen bepalen wat wij in Oude én Nieuwe Testament horen als Woord van God. Daarmee is niet alles gezegd. Integendeel nu begint het pas, want wat betekent het concreet dat wij door zijn ogen door zijn doen en laten de Bijbel de Heilige Schrift laten worden? Daarom lezen we dus elke keer in de Schrift, luisteren we elke keer naar het Woord van God en denken we elke keer, zo goed en zo kwaad als het gaat, erover na.

Zalig die het Woord van God aanhoort

En het in zijn/haar hart bewaart

emmaus gangers de drie

Overweging, 18 april, 3e zondag van Pasen 2021 B door pastoor Jacques Grubben.

Ik lees op dit moment een boek dat gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal ten tijde van de slavernij in de Verenigde Staten. Het heeft als titel ‘De waterdanser’. De hoofdpersoon is een jonge slaaf die echter ook de zoon is van de landeigenaar. Op verschillende momenten in het verhaal spelen de woorden ‘de angst voorbij een rol’. Angst, we kennen het allemaal. Bijvoorbeeld toen ik als kind in de avond de donkere trap naar de zolder op liep of in Riga toen zakkenrollers ons tegemoet kwamen.  Alsook toen mij vroeg in de donkere seminariekapel een massief beeld van Don Bosco onverwacht de weg blokkeerde. Deze momenten gingen echter weer voorbij. Ook de apostelen kenden situaties waarin zij angstig waren zoals het verhaal van de eerste paasavond toen de deuren van de Cenakelzaal op slot waren uit angst voor de Joden. Of het moment dat Maria Magdalena werd geconfronteerd met het lege graf en angstig dacht aan grafroof. Maar ook het verhaal van de Emmaüsgangers waarvan wij vandaag het slot horen. Ze zijn verdrietig en op weg naar huis. Ze vragen zich angstig af hoe het zonder Jezus verder zal gaan. In alle gevallen komt Jezus ‘in hun midden’ en neemt door ‘de vrede’ die Hij brengt, de angst weg. Jezus die zelf door velen verlaten werd in zijn ‘doodsangst’, getuige het vertrouwvol bidden van psalm 22, getroost en gesterkt door God, zijn Vader. Dat is ook een vingerwijzing voor ons. God laat ons niet alleen, het omgekeerde is eerder het geval. Het is de ‘verlaten Jezus’ die vandaag door mensen heen of direct tot ons spreekt…

De lezingen van deze zondag gaan juist hierover …

  • in de Handelingen van de apostelen (3, 13-15.17-19) wordt gesproken over Jezus die door het volk en de overheden is verloochend als Messias;
  • in de 1e brief van de apostel Johannes (2, 1-5a) roept hij ons op om niet te zondigen en open te staan voor de barmhartigheid van God;
  • en in het Evangelie volgens Lucas (24, 35-48) horen we het vervolg op Jezus’ verschijning aan de twee Emmaüsgangers.

Na de genezing van de lamme, die een aalmoes verwachtte bij een van de poorten van de Tempel, wordt Petrus in de gelegenheid gesteld om tekst en uitleg te geven over het gebeurde. Hij verkondigt degene in wiens naam hij en Johannes hebben gehandeld, de gekruisigde en verrezen Heer. Hij verwijst in zijn ‘rede’ aan de Joden naar de God van de Aartsvaders, de God van Israël en maakt vanuit Hem de verbinding met Jezus, de mens geworden zoon van God. Deze is in onwetendheid en krachtens de uitspraken van de profeten die in vervulling moesten gegaan, gekruisigd en gestorven door het verwijtbaar handelen van het religieuze en politieke gezag en het volk dat zich liet meeslepen. Desalniettemin laat Petrus’ verkondiging een pastorale of herderlijke opening die de weg wijst naar redding. En dat is door in Jezus als Messias, de door God beloofde Redder, te geloven en door oog te hebben voor iedere naaste. Verderop blijkt dat de toehoorders op deze uitnodiging ingaan, zich bekeren en zich laten dopen. Over hen gaat met de woorden van de psalm, het licht van de Heer op. We zouden met een beetje goede wil kunnen zeggen dat zij ‘de angst voorbij zijn’. Ze hebben het   verleden achter zich gelaten en weten Jezus in geloof in hun midden…

De brieven van Johannes worden in de regel toegeschreven aan de apostel en of de kring om hem heen. Ze zijn gericht op de gemeenschap van Efese en omstreken, waar hij en Maria gewoond hebben. Evenals de besproken rede van Petrus zijn de bewuste brieven pastoraal van opzet. De gelovige mensen van alle tijden wordt voorgehouden om niet tegen de bedoelingen van God in te gaan, dat is te zondigen. Kortom, door steeds de oprechte en zuivere liefde jegens God en elkaar voorop te stellen. Mochten zij of wij desalniettemin toch in de fout gaan dan is er nog altijd de weg van vergeving want God is naast rechtvaardig ook barmhartig. Dit te weten is voor velen opnieuw zoiets als ‘de angst voorbij zijn’ immers met Jezus in ons midden, lopen wij niet verloren.

In het Evangelie koppelen de twee Emmaüsgangers, na hun onverwachte en hartverwarmende ontmoeting met Jezus, terug naar de apostelen die zich angstig in de zaal van het Laatste Avondmaal bevinden. Zij zijn voor hen als getuigen die, door de tekst en uitleg van de Heer en het breken van het brood, de angst voorbij zijn. En opnieuw komt Jezus in hun midden en wenst de leerlingen de vrede toe, echter de apostelen laten zich nog leiden door de angst. Daaropvolgend laat Jezus hen zijn wonden zien en aanraken. Hij laat hen zien dat Hij leeft door het eten van een stukje vis en Hij legt hen de Wet en Profeten alsmede zijn eigen uitspraken uit die betrekking hebben op het gebeuren dat achter hen ligt. Jezus is de ‘lijdende dienaar’ van de profeet Jesaja in plaats van een politieke bevrijder. Dit alles moet hen, onder de leiding van de aanstaande Helper of de Heilige Geest, houvast geven om zijn opdracht, om overal ter wereld van Hem en zijn boodschap te getuigen, te vervullen. En om, net zoals wij, getuigen te zijn zonder angst want Jezus is in ons midden. Hij verlaat ons niet. We zouden Hem oneerbiedig kunnen vergelijken met het ruwe muntje dat de genoemde slaaf in ‘ De waterdanser’ van zijn vader heeft ontvangen,. Hij heeft het steeds in zijn zak en het geeft hem vertrouwen. Ons geloof in Jezus is echter veel meer waard dan deze (pas)munt op de weg naar huis.…AMEN.

Wilt u de Overweging van de achter ons liggende zondagen nog eens doorlezen, kijk dan op de Homepage, klik op de knop ‘Over ons’ en klik dan op Overwegingen.

 

20210416_134316

In memoriam Hanny Friesen

Hanny Friesen (1950-2021)

Aan het begin van de Goede Week is Hanny gestorven, aan het begin van de Paasweek hebben we haar begraven. Op de rouwkaart stond treffend: “ze had zo graag nog wat langer willen leven.” In de gesprekken met haar – sinds ze wist dat ze ongeneeslijk ziek was – zei ze herhaaldelijk dat ze blij was dat ze haar leven niet uitgesteld had tot na haar pensioen.

Hanny heeft een vol en mooi leven geleid, jarenlang als kinderarts in de tropen en als docent in Malawi, ook na haar pensioen. Ze heeft veel gereisd en nieuwsgierig en leergierig als ze was, is ze in het laatste jaar nog begonnen aan een nieuwe studie. Veel mensen zullen haar missen, omdat ze een van die uitzonderlijke mensen was die gemakkelijk contacten leggen die verder gaan dan beleefdheidsknikjes. In de Cenakelkerk heeft ze de niet altijd gemakkelijke taak van locatiecoördinator vervuld en met haar efficiëntie en voortvarendheid – vaak op de achtergrond – het werk gedaan waardoor een geloofsgemeenschap kan functioneren. Ook heeft ze meegedaan in de groep die bezig is de visie te ontwikkelen voor de komende jaren voor onze parochie. In de preekgroep was ze een van de leden die niet tevreden was met gemakkelijke antwoorden en bleef doorvragen – ook buiten de preekgroep. Parochiebreed hebben we een paar jaar geleden, als een Adventsproject, haar werk in Malawi concreet ondersteund met een flinke bijdrage voor de aanschaf van boeken voor haar studenten kindergeneeskunde. Ook wij hadden haar graag een langer leven gegund. Moge zij thuisgekomen zijn bij God.

Herwi Rikhof, pastor

Landkaart-route-Wandel-voor-een-Ander-Vastenactie-bgs

‘Wandel voor een ander’ van Vastenactie brengt bijna 24.000 euro op!

Hoeveel mensen zouden meedoen? En wat is een realistische inschatting van het aantal kilometers dat je loopt op een dag? Willen mensen zich laten sponsoren? De inschattingen vooraf bleken veel te voorzichtig: 50 deelnemers werden er meer dan 350, de geplande 9.000 wandelkilometers werden er meer dan 35.000 en de opbrengsten overtroffen alle verwachtingen: de virtuele wandeling door Afrika, Wandel voor een Ander voor Vastenactie bracht bijna € 24.000 op!  

Op Aswoensdag, 17 februari, startte de virtuele wandeltocht door Afrika voor Vastenactie: Wandel voor een ander. Het concept bleek aan te slaan en al snel meldden zich steeds meer deelnemers aan die in hun eigen omgeving wandelden en hun kilometers op de speciale actiewebsite invoerden. Er liep ook een aantal groepen mee: een basisschool, enkele parochies, een koor én kloosterverzorgingshuis Notre Dame. De veelal hoogbejaarde paters en zusters legden in de tuin en in huis dagelijks zo’n 130 kilometer af én lieten zich bovendien sponsoren! Vastenactie maakte een kort videoverslag van hun inzet.

 

35.000 kilometer

Uiteindelijk liepen de 350 wandelaars dagelijks ongeveer 780 kilometer. Dat betekende dat de route al snel verlengd moest worden om de hele veertigdagentijd te kunnen blijven lopen. Uiteindelijk hebben de wandelaars in 40 dagen ruim 35.000 kilometer afgelegd. Omdat Vastenactie met de wandelingen ook haar projecten financieel wil ondersteunen, werd aan alle deelnemers een bijdrage van minimaal € 25,-  gevraagd. Dat resulteerde in een fantastisch eindbedrag van bijna € 24.000!

Kijk hier voor meer informatie over Vastenactie.

Raam Sacramentskapel 20210412_163518 - kopie

Preek voor de tweede zondag van Pasen Cenakelkerk

Preek voor de tweede zondag van Pasen                                                                       Herwi Rikhof

1 Joh. 5,1-6 / Joh. 20,19-31

 

Inleiding
Hij staat de hele week al op mijn computer, een schilderij van Caravaggio waarop Thomas zijn vinger in de zijwond legt van de verrezen Jezus. Hij wordt daarbij geholpen door Jezus die Thomas letterlijk bij de hand neemt. De ogen van Thomas zijn groot van verbazing. Een prachtig schilderij. Blijkbaar vinden anderen dat ook, want het schilderij is door verschillende fotografen met hedendaagse mensen, eveneens zoals bij Caravaggio in gewone alledaagse kleren, ‘overgenomen’ al dan niet met behulp van wat fotoshopping. Ik heb nu een klein mapje met dat soort foto’s.

De afgelopen jaren heb ik vaak over dit verhaal van Thomas gepreekt. Tomas Halik heeft met dat verhaal als uitgangspunt een mooi boek geschreven: Raak de wonden aan, dat ik ook hier in de parochie besproken heb. Daarom wil ik vandaag niet nog een keer over dat verhaal preken, maar aandacht besteden aan een andere lezing, aan de lezing uit de eerste brief van Johannes. Een tekst die net als het verhaal over Thomas alles te maken heeft met het feest dat we vandaag – een beetje – vieren, deze zondag heet immers Beloken Pasen, dat wil zeggen ‘Pasen afgesloten’. Maar de Paaskaars zullen we pas met Pinksteren doven, dan is de Paastijd pas echt afgelopen.

 

Preek
Zoals vaker tijdens deze coronacrisis werd een fysieke bijeenkomst een digitale. Ik was uitgenodigd om als laatste spreker op een symposium kort te reageren op de eerdere sprekers en op het thema, niet in de zaal  dus, maar vanuit mijn werkkamer. Het ging over een thema waar ik als docent, maar ook als pastor vaak mee bezig ben geweest: het gemeenschappelijk priesterschap van de gedoopten. Of zoals ik het ook wel vaak noem: de waardigheid en de verantwoordelijkheid van ons allen als gedoopten. U zult dat waarschijnlijk wel herkennen. Een thema dat ik ook vaak verbonden heb en verbindt met een ander thema: het kindschap van de gelovigen. We bidden niet voor niets zo vaak ‘Onze Vader’ als een herinnering aan dat kindschap en wat het inhoudt. En ook dat zult u wel herkennen. Ik vond het dan ook vreemd dat een van de sprekers zei dat binnen de katholieke kerk en theologie dat gemeenschappelijk priesterschap en het kindschap Gods geen echte thema’s waren. Ik heb aan het begin van mijn korte bijdrage mijn verbazing over dat oordeel uitgesproken, omdat ik dat oordeel niet deel. Niet omdat die collega blijkbaar niets van mij gelezen had of nooit hier in de kerk had gezeten, maar omdat ik weet dat anderen in onze kerk daar ook aandacht aan besteden, o.a. onze bisschop. Maar het is niet de eerste keer en zal ook wel niet de laatste keer zijn dat iemand een heel andere indruk van iets heeft dan ik: soms vraag ik me af of we wel hetzelfde boek hebben gelezen, of dezelfde film hebben gezien, of hetzelfde debat op de tv hebben gevolgd.

Ik vertel dit omdat vandaag die thema’s, de waardigheid en verantwoordelijkheid van de gedoopten en ons kindschap Gods, duidelijk aan de orde zijn in de tweede lezing. Het gaat over Gods kind en over Gods kinderen dat zijn de mensen die God liefhebben en zijn geboden onderhouden. Dat onderhouden van de geboden is niet moeilijk voor wie uit God geboren zijn. Dat thema van de doop en het verband tussen kindschap en doop ligt meer verborgen in deze tekst, maar ze zijn wel aanwezig. En wel op twee manieren.

Allereerst misschien een beetje oppervlakkig. Deze zondag heet niet alleen beloken Pasen, maar wordt in de traditie ook wel dominica in albis genoemd: de zondag van de witte kleren. Op deze zondag kwamen in de vroege kerk namelijk degenen die in de paasnacht gedoopt waren in hun witte kleren, die ze in de paasnacht gekregen hadden, de kerk binnen, zodat iedereen goed kon zien dat zij de pasgedoopten waren. Op deze zondag klinkt dus Pasen en daarmee ook de doop of preciezer de hernieuwing van de doopbeloften nog door.

Vervolgens minder oppervlakkig en wel in dat laatste, misschien wel raadselachtige, zinnetje: ‘Hij is het die gekomen is met water en bloed, Jezus Christus.’ Gekomen met water en bloed of in water en bloed zoals je het ook kunt vertalen. Wat bedoelt Johannes daarmee? Wij kennen wel het gezegde ‘vlees en bloed’ en dat verwijst naar een echte mens, met alle emoties en gevoelens, alle ervaringen ook de minder leuke die bij een echte mens horen. Maar water en bloed?

In het evangelie van Johannes komt die uitdrukking ook voor ‘water en bloed’ of beter ‘bloed en water’ en wel op het moment dat een van de soldaten de zijde van Jezus die aan het kruis hangt doorsteekt, om te kijken of hij wel echt dood is. ‘en meteen kwam er bloed en water uit’. Misschien klopt het medisch niet, bloed én water, maar Johannes schrijft ook geen medisch rapport. Eerder in het evangelie heeft hij geschreven dat Jezus zegt: ‘als iemand dorst heeft, laat hij komen en drinken’ en dat hij daar aan toevoegt dat uit zijn binnenste stromen levend water zullen vloeien. Het commentaar van de evangelist Johannes hierop is dat Jezus verwijst naar de Geest die men zal ontvangen als men tot geloof in Jezus komt. (Joh 7,37-39). En het laatste wat Jezus op het kruis doet is zeggen ‘het is volbracht’ en de geest geven. Vandaag horen we in het evangelie dat de geest geven ook de Geest doorgeven inhoudt.

Maar misschien bedoelt Johannes met water en bloed ook nog iets anders: niet alleen het einde van Jezus op het kruis, maar ook het begin van Jezus’ optreden, zijn doop in het water van de Jordaan, dat belangrijke moment waarop duidelijk wordt dat Jezus de Christus is en de Zoon van God. Bloed verwijst dan naar het sterven op het kruis, water naar de doop in de Jordaan.

In de traditie wordt die tekst dat uit de zijde van Jezus bloed en water komen, uitgelegd als de bron voor de twee belangrijke sacramenten die de kerk tot een gemeenschap van gelovigen maken: de doop en de eucharistie. En zo worden die twee interpretaties als het ware in elkaar geschoven. Zoals wel vaker in onze traditie: je hoeft niet te kiezen voor het een of het andere, het een te accepteren en het andere af te wijzen, maar beide zijn goed, beide kunnen je inzicht geven. Maar in de traditie worden bloed en water daarmee ook op ons van toepassing. Niet alleen iets dat op Jezus betrekking heeft, maar ook op ons als gelovigen. Wij zijn ook van water en bloed, zeker als we samen komen en eucharistie vieren en wij als gedoopten, als christenen, zijn dood verkondigen totdat hij komt.

Toch even terug naar het verhaal van Thomas, naar dat schilderij van Caravaggio. Op dat schilderij – en dat geldt ook voor andere schilderijen – gaat het niet om de wonden in handen en voeten, maar om die wonde in de zijde. Is het toeval dat Jezus tegen Thomas zegt dat hij zijn hand in zijn zijde moet leggen, de plek van bloed en water?

Caravaggio, De ongelovige Thomas 

 

Antonius-Zondag-Oosterse-Kerken-2021-bgs

Webinar op 23 april over Antonius als bezieler van het religieuze leven in Oost en West

Zondag 2 mei is de jaarlijkse Zondag voor de Oosterse Kerken. Het Bestuur van de Katholieke Vereniging voor Oecumene (KVO) heeft dit jaar als thema gekozen: ‘Religieus leven in Oost en West – Antonius als bezieler’. Bij de voorbereiding is vanwege het thema nauw samengewerkt met de Konferentie van Nederlandse Religieuzen (KNR).

Op 23 april organiseren KVO en KNR onder meer gezamenlijk een webinar over Antonius als bron voor religieus leven in Oost en West. Antonius (251-356) werd geboren als kind van rijke ouders. Al op jonge leeftijd – na de dood van zijn ouders – trok hij zich terug in de woestijn. Later voegden anderen zich bij hem.

Hoe zal het religieus leven zich ontwikkelen?

Antonius werd bekend als de vader van het monastiek religieus leven. Athanasius van Alexandrië schreef kort na zijn dood een biografie over Antonius. In het webinar gaat het over de vraag of Antonius bezieling kan geven aan het religieus leven in de 21e eeuw. In Nederland heeft het religieus leven een grote bloei gekend in de tweede helft van de 19e en de eerste helft van de 20e eeuw. In de tweede helft van de 20e eeuw heeft er een kentering plaatsgevonden. Hoe zal het religieus leven zich in de naaste toekomst ontwikkelen? Wie geeft het bezieling?

Het oosters christendom is sterk gevormd door het monastiek religieus leven. De monastieke tradities van de Oosterse Kerken zijn ook in Nederland te vinden. Ook de Oosterse Kerken staan voor de uitdaging om hun gemeenschappen in een seculiere cultuur te doen opbloeien. Voor deze gemeenschappen is het leven van Antonius een bron van inspiratie. Daarnaast zijn er in de loop van de vorige eeuw diverse oecumenische religieuze gemeenschappen ontstaan. In de protestantse wereld werd de betekenis van het religieuze leven opnieuw ontdekt.

Een en ander komt ter sprake in het webinar, dat het volgende programma heeft:

14.00 Opening door middagvoorzitter zr. Monica Raassen
14.10 Vincent Hunink, Het leven van Antonius
14.30 Antonius Abdalla, De blijvende betekenis van Antonius voor Kopten
15.00 Pauze
15.15 Abt Bernardus, Niets boven de liefde tot Christus stellen
15.45 p. Emanuel Pannier, Inspiratiebronnen voor het gemeenschapsleven
16.00 Afsluiting

Opgave en kosten

Het Webinar wordt op 23 april online gehouden en begint om 14.00 uur. Na iedere inleiding is er gelegenheid voor vragen. Deelname is gratis, maar een bijdrage in de kosten van € 5,– wordt op prijs gesteld. U kunt deze bijdrage overmaken op rekening NL97 INGB 0000 8019 19 ten name van Katholieke Vereniging voor Oecumene ovv Webinar religieus leven. U kunt zich opgeven via een email aan secretariaat@oecumene.nl van de Katholieke Vereniging voor Oecumene. Na aanmelding ontvangt u een bevestiging en de link voor deelname aan het Webinar.

Afbeelding: de icoon van de Antonius de Grote op de poster is in opdracht van de Koptische parochie in Amsterdam gemaakt door de koptische icoonschilder Adel Nassief.

Kijk voor meer informatie, ook over de Zondag voor de Oosterse Kerken op 2 mei, op de site van de KVO.

Originele tekst: https://www.rkkerk.nl/webinar-op-23-april-over-antonius-als-bezieler-van-het-religieuze-leven-in-oost-en-west/

 

Prentje Roepingenzondag 2021 - Aartsbisdom Utrecht.indd

Roepingenzondag 25 april 2021: ‘Wees niet bang, kom dichterbij’

Op zondag 25 april viert de R.-K. Kerk de 58e Wereldgebedsdag voor Roepingen. In zijn boodschap voor deze dag geeft paus Franciscus dit keer Sint Jozef als voorbeeld, die door God werd geroepen door middel van dromen. St. Jozef was niet beroemd en viel evenmin op. ‘En toch heeft hij in de ogen van God door zijn gewone leven iets bijzonders verwezenlijkt’, zegt de paus.

God kijkt naar het hart en in de heilige Jozef herkende Hij een vaderhart. ‘De Heer wil harten van vaders, harten van moeders vormen: open harten, die in staat zijn tot grote uitdagingen, edelmoedig in de zelfgave, meelevend in het troosten van angsten en vastberaden om de hoop te versterken,’ schrijft paus Franciscus.

Thema in Nederland

In Nederland is het thema voor Roepingenzondag dit jaar: ‘Wees niet bang, kom dichterbij’. Wereldwijd wordt op deze dag dag in kerken en kloosters speciaal gebeden voor roepingen tot het priesterschap, het diaconaat en het religieuze leven. Vanwege de coronamaatregelen zal Roepingenzondag in Nederland ook dit jaar, net als in 2020, vooral online worden gevierd.

In elk bisdom wordt op eigen wijze aandacht gevraagd voor Roepingenzondag. Per bisdom zijn materialen beschikbaar die daarbij gebruikt kunnen worden. Deze materialen zijn hier te downloaden en daarnaast bieden de verschillende bisdomsites meer informatie.

Lees hier de boodschap van paus Franciscus voor Roepingenzondag 2021.

 

 

 

20210328_100829

Vieringen Cenakelkerk in de Paastijd

Zaterdag 10 april 17.00 uur Beloken Pasen
Eucharistieviering met zang door Margo, Jozien en Hettie van der Borg, begeleid op orgel en piano door Frans Coerwinkel

Zondag 11 april 11.00 uur Beloken Pasen.
Eucharistieviering met zang door Margo, Jozien en Hettie van der Borg, begeleid op orgel en piano door Frans Coerwinkel

Zaterdag 17 april 17.00 uur 3e Zondag van Pasen
Eucharistieviering met begeleiding op orgel en piano door Frans Coerwinkel

Zondag 18 april 11.00 uur 3e Zondag van Pasen.
Eucharistieviering met zang door leden van het Taborkoor

Zaterdag 24 april 4e zondag van Pasen.
Woord en Communie-viering met begeleiding op orgel en piano door Frans Coerwinkel

Zondag 25 april 4e Zondag van Pasen
Woord en Communie-viering met zang door leden van Basta

Zaterdag 1 mei 5e zondag van Pasen
Eucharistieviering met begeleiding op orgel en piano door Frans Coerwinkel

Zondag 2 mei 5e Zondag van Pasen
Eucharistieviering met zang door leden van het Gemengd Koor

 

  • Om aanwezig te zijn bij de vieringen op zaterdag en zondag meldt u zich aan via de website, dit kan tot vrijdagavond 20.00 uur. Klik hier om te reserveren
  • Als dit niet lukt kunt u zich bij het secretariaat van de Landstichting aanmelden: bij voorkeur per e-mail: locatielandstichting@h3eenheid.nl
  • Of telefonisch van maandag tot en met vrijdag  in de ochtenduren tussen 09.30-12.00 uur: tel. 024-322 2165
  • De doordeweekse vieringen zijn op dinsdag- en vrijdagmorgen om 09.00 uur. Aanmelden voor deze vieringen is niet nodig.
  • Op woensdag is de kerk open voor gebed van 11.00 uur tot 12.00 uur. Om 11.30 uur is er een lezing uit de Schrift en een korte meditatie.
  • De vieringen op zondag kunt u ook live volgen via YouTube. Klik hier om te kijken

 

 

 

 

 

 

 

 

Contact

Centraal Parochiesecretariaat:

Hatertseweg 111

6533 AD Nijmegen

tel: 024 – 355 3630

e-mail:
parochiecentrum@h3eenheid.nl

Bereikbaar op werkdagen tussen 09.00-12.30 uur.