Overweging 13-14 november  2021 Cenakelkerk      

Overweging 13-14 november  2021                            Margaret de Groot-Vlasveld  

Daniël 12,1-3     Marcus 13, 24-32

 

Dinsdagavond luisterde ik naar een concert op Radio Vier. Het was een bewerking, hercompositie van ‘de vier jaar getijden’ van Vivaldi. The uncertain four seasons, onzekere verwachting hoe de seizoenen zullen klinken in 2050: minder soorten vogels, meer droogte, overstromingen door zware regenval en heftige stormen. Hitte, een verschraalde oogst.

Deze weken zijn door de klimaattop in Glasgow en de klimaatmars, o.a. in Amsterdam de gevolgen van de klimaatverandering onder een vergrootglas gelegd. Waar koersen we op af? Rijke landen en arme landen staan tegenover elkaar. Overheden en activisten, ze spreken een andere taal. Als er geen consensus bereikt wordt, komt het einde van de aarde in zicht.

Naast het klimaat zijn onderwerpen als de coronapandemie, wereldwijde armoede, de migrantencrisis, de ontkerkelijking in de schijnwerpers. En ik schets slechts een beperkt aantal voorbeelden. Ontmoediging, duisternis en verwarring roepen ze op. Waar gaat het naar toe met de aarde, met onze samenleving, met onze geloofsgemeenschap, wat staat ons te wachten? Hoe geven wij het leven door aan de volgende generatie?

Rampen onthullen dat het einde nabij is: hongersnood, vervolging, verwoesting, oorlog, vluchtelingenstromen, tweespalt en ontreddering. De zomer van 2021 heeft ons wakker geschud. De overstromingen in Limburg, België en Duitsland brachten veel slachtoffers. Op de grens van Wit-Rusland en Polen is er een humanitaire ramp, prikkeldraad blokkeert migranten naar een menswaardig leven. Wereldwijd leven miljoenen in armoede. De ziekenhuizen liggen weer vol met coronapatiënten, de reguliere zorg komt in het gedrang. Er zijn voorbeelden te over die de gedachte oproepen: Dit is zo erg, erger kan het niet. Dit is het einde.

Vaak wordt het dertiende hoofdstuk van Marcus als Apocalyptiek betiteld wat we kennen als eindtijd, einde van de wereld, het einde der tijden, de laatste dagen. Ook wordt het wel omschreven als openbaring, onthulling van kennis van het eind der tijden. Er worden symbolische beelden gebruikt. Het zijn geen voorspellingen wat er letterlijk in de verre toekomst zal gebeuren.  Het is de bedoeling om het wezenlijke te onthullen wat er nu al bezig is.

Toen Marcus zijn Evangelie schreef, maakten de eersten Christenen het ook allemaal mee: de verwoesting van de tempel, oorlog, vervolging en hongersnood. En in de loop der eeuwen zijn er ook vele apocalyptische voorbeelden geweest. “De zon zal verduisterd worden en de maan zal geen licht meer geven, de sterren zullen uit de hemel vallen en de hemelse machten zullen wankelen.”

In ons eigen leven kan ook de zon verduisteren en de sterren van de horizon van onze ziel vallen. Mensen die door depressies getroffen worden hebben vaak het gevoel dat er geen straaltje zonneschijn meer in hun hart valt om wat licht in de duisternis te brengen. Externe gebeurtenissen kunnen de ziel overmeesteren en alles duister maken. Ziekte, echtscheiding, arbeidsongeschiktheid, ruzie, conflictsituaties in een gezin of familie, het verlies van een dierbare zuigt alle vreugde weg. Er komt geen licht in het peilloze verdriet. De innerlijke veerkracht is volledig vergaan. Ook het besef dat ons leven eindig is, dat de grens van leven en dood nabij is. Waar is dan een bron van hoop te vinden?

Daniël neemt ons mee in de hoop op een leven na de dood. In de woorden zoals Marcus die weergeeft, klinken de ervaringen van de eerste christenen door.  Ze weten dat Jezus met ze meeleeft en ze vinden troost. Angst wordt overwonnen. Niet het einde van de schepping is in aantocht maar haar voltooiing. De grote zomer komt met groene eeuwigheid en de Mensenzoon gaat de oogst binnenhalen.

Jezus wijst naar een vijgenboom, de boom die in de winter zijn bladeren verliest om in het voorjaar opnieuw te ontluiken. In ons land verliezen bijna alle bomen hun blad, in het Heilig Land is de vijgenboom een van de weinige bomen die zijn bladeren verliest. De vijgenboom is de heraut van de zomer. Geloven wil zeggen: vertrouwen in de belofte van de zomer, ondanks alles. Jezus komt met een troostend beeld. Daarom is de vijgenboom in de Schrift ‘t symbool geworden van het nieuwe frisse leven. Mensen, houdt moed, want ook deze winter gaat voorbij!

De muziek van de vier jaargetijden van Vivaldi zal blijven klinken, soms uitbundig, soms in mineur. Wij zijn als mens vergankelijk. Ons lichaam zal sterven. Bij God zal onze ziel voortleven en in de liefdevolle herinnering van onze naasten. “Hemel en aarde gaan voorbij, mijn woorden zullen niet voorbijgaan.” Hij laat de bloesem in het voorjaar ontluiken en in de zomer tot volle bloei komen. Teken van hoop, soms groter dan geloof.

De Surinaamse dichter Hugo Pos verwoordt het zo:

Beloof me, kind,
als ik van hier verdwijn
treur niet om mij,
straks bloeit weer de jasmijn
en geurt de kamperfoelie.
Erger zou het wezen
als zij verdwenen waren,
– ik er nog zou zijn.

(Nestoriaanse Kwatrijnen 1)

Meer nieuws

Overweging, 28 november, 1e zondag Advent C 2021 door pastoor Jacques Grubben.

In de afgelopen tijd las ik een roman met als […]

Maatregelen om rekening mee te houden voor en tijdens de Vieringen i.v.m. de Corona-pandemie

Een kort overzicht van de maatregelen die door de regering, […]

Interview Streekomroep RN7met pastoor Jacques Grubben over Red Wednesday

De kerk aan de Groenestraat in Nijmegen werd woensdag 24 […]

Paus Franciscus over ‘De zaligsprekingen van de bisschop’

Zalig de bisschop die van armoede en vrijgevigheid zijn levensstijl […]

Preek voor Christus Koning 2021, Cenakelkerk

Preek voor Christus Koning  2021            […]